CUMDER · Anılar
Mezarlık şakası
Behram Çakır ile Rüstem Saral çok samimi iki dosttu; akşamları birbirlerinin evlerinde geç saatlere kadar otururlardı. Behram evlendikten sonra Rüstem’in geç saatte kalmasından rahatsız oldu. Bir gece saat biri geçmiş; Behram fener yok deyip çakmağa gaz koydu. Rüstem çakmağın ışığıyla giderken Behram beyaz çarşafı alıp mezarlık yanında yolunu kesti. Rüstem salavat getirdi; Behram üzerine gidince Rüstem can havliyle boğuştu. «Rüstem bırak, benim» deyince ancak kaldı. «Behram bu neydi, bu korkuyla ölsem ne yapacaktın?» «Beni eve getir» dedi; Behram kapıya kadar götürdü.






